Paalkamperen a.k.a.
hoe-je-kinderen-24-uur-van-een-scherm-houden?

maandag 10 juli 2017


DSCF5602

De titel mag dan wel wat lang zijn uitgevallen, maar gezien dat hier nogal een issue is (tips altijd welkom!), is dat wel gepermitteerd.

Wat voorafging

1. O was jarig, maar door alle eind-van-het-schooljaar festiviteiten en enkele moeders die duidelijk beter georganiseerd waren dan yours truly en hun dochters verjaardagsfeesten in O haar verjaardagsweekend planden, viel de verjaardag van onze 12-jarige een beetje tussen de plooien. Ik voelde mij daar eigenlijk niet goed bij, dus ik plande op het einde van vorig weekend nog een verrassingsuitstapje dat helemaal tegenviel, omdat het kind geen zin had na een weekend van hot naar her en deze moeder duidelijk te hard haar best wou doen. Resultaat: bleiterij.

2. Sinds enkele maanden staat er geen limiet meer op de schermtijd van de oudste(n). Nu ze allebei een telefoon hebben valt het ons moeilijk om dat binnen de perken te houden. O luistert nog behoorlijk, de puber doet gewoon zijn eigen ding. Dat leidde tot 'telefoon confiskeren na 22.30 tijdens de toetsen' en daarmee gepaard enkele pittige confrontaties, want ja, welke moeder doet haar kind nu toch zoveel onrecht aan?

3. Ik zag mezelf nooit als 'een kampeerder' wegens een beetje allergisch aan campings (Camping Cosmos deed daar zeker niet veel goed aan) en het gebrek aan deftig materiaal, maar nu ik al een paar keer de geneugten van het wildkamperen heb mogen ontdekken ben ik helemaal verkocht. We investeerden ondertussen al aardig in degelijk materiaal, Decathlon hielp een handje en we hebben de beste vrienden van wie we van tijd tot tijd ook iets mogen lenen.


Het Plan

Voor O haar verjaardag regelde ik kaartjes voor Onderstroom, een (straat)theaterfestival in Vlissingen. O is nogal fan van BOT en mocht al mee naar Amsterdam en Nijmegen. Ik wilde de nacht doorbrengen op een paalkampeerplek op de Belgisch-Nederlandse grens. Het leek ideaal, maar met de regels rond paalkamperen in het achterhoofd (maximaal drie tenten o.a.) was het toch een beetje spannend.

De Boulevard van Vlissingen en 'kijk eens allemaal naar mij!' *zucht* Al een geluk dat iémand toch soms nog eens een effort doet om iet of wat deftig te kijken.

DSCF5427 DSCF5432DSCF5491


Onderstroom

Hét doel van Onderstroom was zonder meer BOT, maar we waren nog geen vijf minuten binnen de hekken van het Festivalhart of de drie werden al aangesproken door een goochelaar die hen enkele trucjes wilde leren. We waren vertrokken! De goochelaar leerden hen trucjes met elastiekjes en blaadjes papier. Heel eenvoudig allemaal, maar toch pretty impressive. Daarna wandelden we de Boulevard af en pikten hier en daar een stukje straattheater mee.

onderstroom

En dan was het eindelijk tijd voor BOT! Deze keer speelden ze hun nieuwe voorstelling, LEK. Soms hevig, dan weer ingetogen. Ingenieus, geniaal, soms geweldig confronterend, en o zo mooi. Ik kreeg er kippenvel van en dat lag heus niet aan de kilte in het vervallen Hotel Brittannia. Als je de kans hebt, zeker gaan kijken (op de zomer van Antwerpen, bijvoorbeeld).

DSCF5458 DSCF5453 Untitled


Paalkamperen

Altijd een beetje spannend, dat paalkamperen. Niet dat ik zo'n expert ben, maar dat je niet op voorhand kan inschatten of je wel een plekje hebt, dat deed mijn kinderen vreemd opkijken. "Hoezo, je weet niet of we gaan kamperen of niet?" Als backup plan had ik nog het adres van een andere paalcamping op zak, helaas wel enkele tientallen kilometers verderop. Een ander alternatief was om aan te kloppen bij een boer en te vragen naar een wei.
Het bleek gelukkig allemaal niet nodig. We liepen eerst het hele eind - paalcampings liggen namelijk niet langs een openbare weg, wel langs een wandelpad - om te kijken of er nog andere tenten stonden. Er stond er eentje (hoera!) en zo holden we op een drafje richting auto om alle spullen op te halen.
Het moet gezegd: ik heb enorm behulpzame kinderen als het over kamperen gaat. Misschien hielp het ook wel dat de magen knorden en dat er geen andere verleidingen waren. Een tent opzetten en jezelf installeren is blijkbaar toch een belevenis voor deze stadsmussen.

Ik had natuurlijk ook een slechtere plek kunnen kiezen dan dit:

DSCF5527 DSCF5522 DSCF5508 DSCF5535 DSCF5504 DSCF5563 DSCF5540

Na het eten speelden we een spelletje (Doble) waarbij O zich werkelijk tot Queen van Doble kroonde. Zelfs met extra kaarten als achterstand won ze ieder spelletje. Daarna speelden we - hou u vast - drie uur 'raad-eens-aan-wie-ik-denk?', allemaal knus opeen in 1 tweepersoons Fresh and Black tentje. Uiteraard namen we een obligate selfie en keken we ook een paar keer bewonderend naar de maan en de reflectie in het water.

DSCF5570 DSCF5576 DSCF5578
Untitled

De volgende ochtend werden we uit onze tent gehaald door de warmte. Hoewel het nog goed donker was in onze tenten, had de zon ook al een paar uur haar werk gedaan en was het al behoorlijk heet.

DSCF5587
DSCF5580 DSCF5590
DSCF5599


Opruimen ging als niets. Iedereen droeg zijn steentje bij en in the end hoefde ik zelfs niet eens iets te dragen. Wat een gemak, zo'n drie pakezeltjes!

DSCF5613
DSCF5609


Paalkamperen Praktisch

Eigenlijk is er niet zoveel aan. Je zoekt een plek uit en je gaat kijken of er plaats is. Het is jammer dat vrij kamperen op zo weinig plaatsen is toegestaan, want zo eens 24 uur weg van de wereld is best aan te raden.

· In België vind je kampeerplekken via Bivakzone.
· Voor Nederland worden alle sites bijgehouden door Staatsbosbeheer.
· Afhankelijk van de locatie zijn er een aantal regels. Vaak mag je maar maximum 3 tenten opzetten, voor maximum 10 personen.
· In Wallonië mag je meestal niet langer dan 1 nacht blijven, of moet je tent opgeruimd zijn tussen 10 uur en 16 uur. Kijk zeker de voorwaarden na.
· Op onze locatie hing er een bordje met wat mocht en wat niet en werd er gewaarschuwd dat er ook 's nachts werd gecontroleerd of er niet teveel tenten stonden. Een extra reminder voor zij die denken 'oh, maar dat ziet toch niemand?' *kuch*
· Vaak is er een picknickbank, een vuurput of een waterpomp. Bij ons mocht er geen vuur worden gemaakt en de waterpomp bleek gesloopt. Van de picknickbank hebben we dubbel en dik genoten.

Roadtrippen door Schotland · A guide to Skye, deel 1

dinsdag 4 juli 2017


Zo levendig als ik mij Glencoe en Eilean Donan na 20 jaar nog voor de geest kon halen, zo weinig wist ik nog over Skye. Dat we in Portree waren geweest, dat wist ik nog. Dat we wandelden ook. Dat bleek later The Old Man of Storr te zijn geweest. Twee flashbacks maar, op vier dagen. Ik denk dat de herinneringen nu iets blijvender zullen zijn, want man, man, man, wat was dat toch een zalige tocht.

DSC_0692



Sligachan

Op dag 3 (lees hier het eerste deel) reed ik de Skye bridge over, en zette ik meteen koers naar Sligachan, in eerste instantie om daar een wandeling te doen, maar - u voelt 'm al komen - het regende. Ik stopte aan het Sligachan hotel en terwijl alle toeristen vliegensvlug terug naar hun busje renden, trok ik een spurtje naar de brug. Fotograferen zonder regen op mijn lens zat er niet in. Droog blijven al helemaal niet, maar alles voor deze foto.
Omdat het hard regende ruilde ik de wandeling rond Sligachan voor deze langs Braes Beach. Dat bleek een mooie deal.

DSC_0638
DSCF3210


Braes Beach

De eerste wandeling op Skye en ik wist meteen wat bog factor 3 wilde zeggen, namelijk ’bound to get your feet wet’. Het land is voornamelijk veengebied en met de regen van de afgelopen dagen was het stevig uitkijken geblazen. Goed schoeisel is hier duidelijk onontbeerlijk.

Braes Beach is een schiereiland en ligt op het einde van een single track baantje. In de verte scheen de zon alweer. De 'rode postbus', letterlijk het startpunt van de wandeling, verscheen in zicht. De beschrijvingen van de wandelingen die je op Walk Highlands vindt zijn heerlijk accuraat en zitten vol nuttige tips. De wandeling zelf is aangenaam, afwisselend, over het strand, met wat kliffen, schapen en - als het weer wat meezit - mooie zichten op Raasay en Ben Tianavaig.
Ik kan het niet genoeg benadrukken, maar kijk uit waar je je voeten zet. Het schiereiland zit werkelijk vol met putten, enorme stukken veen waar je niet zomaar overheen springt, en héél veel sheep dung. Dicht bij de rand zijn de zichten op de ruwe kustlijn het mooist, maar de strakke wind hield me toch een behoorlijk eind van die rand weg. Zonder wind nodigen de kliffen absoluut uit tot wat meer exploreren.

DSC_0675 DSC_0648
DSCF3213 DSC_0661
DSC_0670
DSC_0665
DSCF3228 DSCF3232
DSCF3235 DSCF3254
DSCF3220


Portree

Portree was na Eilean Donan opnieuw een plek waar ik een stevige flashback had. Dààr hadden we gelopen! Dààr hadden we gegeten! Vreemd hoe plaatsen 20 jaar kunnen blijven hangen en aanvoelen alsof je er gisteren nog was. Ik kocht er postzegels ‘for the continent’ om de kaartjes die ik 20 jaar geleden had gekocht eindelijk op de post te doen. In dit digitale tijdperk mag er al iets geschreven worden en zeker naar het thuisfront. Ik deed ze de volgende ochtend op de post in het onooglijke Kilmuir, in het uiterste topje van Skye, en twee dagen later lagen ze in België al op de deurmat. Straffe service, die Britse post.

Portree is een van de grotere ‘stadjes’ op het eiland. Dat klinkt wat denigrerend, maar dat is het zeker niet. Naar onze normen is dat gewoon piepklein. Het was de plaats om proviand in te slaan en mijn tank vol te gooien. Gas stations zijn hier namelijk dun gezaaid. Ik maakte op voorhand een lijstje, just to be on the safe side. Googlen op 'petrol stations' gaat natuurlijk ook. Als het internet werkt, tenminste (no joking).
Ik liep er naar de haven met de rij kleurige huizen die uiteraard veel beter uitkomen tegen een staalblauwe hemel, maar ik mocht niet klagen, want als ik mijn wandelingen droog kon houden, dan mocht ik al meer dan tevreden zijn.
Als je in Portree bent, spring dan zeker eens binnen bij de Isle of Skye Baking Company.

DSCF3260 DSCF3261


The Old Man of Storr

En dan was het tijd voor The Storr. Ein-de-lijk! Vage herinneringen kwamen bovendrijven, en ook in maart bleek het een toeristische trekpleister eerste klas. Het car park stond behoorlijk vol met toch wel een twintigtal auto's. De wind stond nog altijd zo strak dat de auto volledig door elkaar geschud werd. Bovendien kreeg ik er nog een hagelbui bovenop. Maar nog geen halve dag op Skye had me al geleerd dat dit een plek is van four seasons in one day. Zon, regen, hagel... Het weer slaat hier zo snel om dat een kwartiertje wachten altijd de moeite waard is. Lunchen dus, ook al was het dan al halfweg de namiddag.

De klim naar The Storr is kort, maar stevig. Het eerste gedeelte is vlot begaanbaar. Er ligt sinds kort een mooi, breed pad dat halverwege overgaat in een bergpad. De klim is steil, maar goed te doen, ook met kinderen. Reken toch gemakkelijk een uurtje en ruim meer als je uitgebreid wil rondlopen en deze iconische rotsformatie van bovenaf wil bewonderen.

Ook als je niet helemaal tot boven wil gaan: neem voldoende tijd om wat rond te wandelen en te genieten van het geweldige uitzicht.

DSCF3274
DSCF3270
DSC_0722
DSC_0708
DSC_0707 DSC_0696
DSC_0704
DSC_0692
DSC_0736


Kilt Rock

Kilt Rock en de Mealt Waterfall lagen er wat somber bij. Aan het einde van de namiddag stond ik op nog maar eens een toeristische trekpleister en moest ik me mijn armen vasthaken aan de reling om een foto te kunnen nemen zonder dat ik bewoog. De foto's zien er zo troosteloos uit, terwijl achter mij, de zon aan het ondergaan was over Loch Mealt.

DSCF3347 DSCF3362
Untitled


Staffin beach

Als afsluiter had ik een wandeling op Staffin Beach voorzien. Het werd een beetje een twijfelgeval, want het was later dan gepland en ik zag de zon snel zakken. De wandeling zelf duurt toch wel 1 à 2 uur, maar ik besloot het er op te wagen. Erg snel schoot ik het eerste half uur niet op. Drassig gebied, een stevige wind en die zon! Ik draaide me telkens opnieuw om. Ook dit is Schotland, folks.

DSC_0757
DSC_0763

En ja, hoor. Schapen ontwijken was er ook weer bij.

DSCF3381

Ik bereikte de kust net op tijd om de zon te zien ondergaan achter de klif. Over het water ligt Staffin Island waar een lokale crofter zijn schapen op laat grazen. Opmerkelijk is dat hij zijn kudde laat overzwemmen. Hoewel dat vroeger heel gebruikelijk was in Schotland (ik had er al van gehoord op de Hebrides) is dat hier blijkbaar ook nog de gewoonte. De crofter heeft naar eigen zeggen nog nooit een dier verloren bij de oversteek.

DSCF3402
DSCF3409

Staffin Beach zelf is gekend om de afdrukken van dinosauriërs die je kan zien bij laag water. Omdat het vloed was hoefde ik er geen tijd aan te spenderen, maar met wat zoeken zou je ze gemakkelijk moeten kunnen vinden.


De nacht

En toen viel de avond snel en kreeg deze eenzame wandelaar voor de laatste mile een lift van een paar Schots-Hawaiiaanse vrienden. Ik was net voor het donker terug aan de auto en reed toen snel - well... - naar Kilmuir waar ik logeerde in een caravan in een piepkleine tuin van een piepklein huis dat eigendom was van mensen met een geweldig groot hart. Topplek om te overnachten als je tegen gierende wind en een schuddende caravan kan.


De rit so far:

· Eilean Donan
· Glencoe
· Op naar de Highlands