Ga eens een uitdaging aan met jezelf, deel 2

maandag 27 februari 2017


Ik ga al eens graag een klein uitdaginkje met mezelf aan. Ik kan me nog levendig herinneren dat ik als kind ook volop dacht in termen van "als ik dit doe/haal/bereik, dan ... ". In de sportmindset waar ik toen in zat kwam dat goed van pas, maar het sleet er toch wat uit. De afgelopen vijftien jaar was het leven dan ook al uitdagend genoeg met werken, verbouwen, kinderen opvoeden, een blog uitbouwen, boeken schrijven, en ook nog eens sociaal actief zijn. Ik deed dat allemaal met plezier, maar aan erg persoonlijke uitdagingen wilde ik me niet wagen. Er waren immers al genoeg bordjes in de lucht te houden.

Tot dan. Tot het moment dat ik dacht: 'fuck it, ik doe het toch'. Dat dat kan in ons gezin, daar moet ik mijn pollekes voor kussen, ik weet dat. Maar ik was weg. Onverwachts. Midden in de winter en helemaal alleen. En hoewel ik dat doodgraag wilde, had ik daar op voorhand toch wat stress over. Ik lachte dat zelf weg, want mens, hoe tegenstrijdig kan je zijn? Uitdaging 1 was geboren.

Ik kan me voorstellen dat sommigen dat egoïstisch vinden, zo even uw gezin laten voor wat het is om alleen op reis te gaan. Edoch, er zitten er ook een aantal positieve kanten aan. En niet alleen voor mezelf.

Uiteraard doe ik dit in eerste instantie voor mezelf, we gaan daar niet flauw over doen. We gaan ook niet flauw doen over het feit dat ik een jas kreeg van Decathlon, en eerder ook al eens schoenen. Ik ben daar blij mee. Ontzettend. Maar voor de rest zijn het toch mijn eigen zuurverdiende centen die ik tegen zo'n reis aangooi. Dus bij deze counter ik even de vragen die ik de afgelopen weken meermaals kreeg, genre: "Schrijf je dat voor iemand? Wat ga je daarmee doen? Wat is de bedoeling?"

Er is geen bedoeling. Ik reis enkel en alleen voor mezelf.

Ik reis omdat ik het wil. Omdat ik van het land hou, van de streek, van de mensen. Omdat ik tijd wil voor mezelf en nieuwe dingen wil ontdekken. Omdat ik een hele dag wil kunnen fotograferen zonder dat ik mij zorgen moet maken over kinderen wiens geduld danig op de proef wordt gesteld. Nogal egoïstisch, als je het zo bekijkt. Ik wil alleen zijn en zij mogen niet mee. Auw.

Anderzijds wil ik diezelfde kinderen ook meegeven dat je - als de situatie het toelaat - niet vies moet zijn van een uitdaginkje. Dat je best wel schrik mag hebben voor iets, maar dat alles goed komt als je het echt wil. Dat je je dromen mag najagen en ook binnen een gezin niet noodzakelijk alles samen moet doen. Dat je jezelf mag ontplooien. Excuus, moét ontplooien. Dat je kansen moet grijpen, dat vooral.
Mijn oudste stuurde mij in New York volop berichten en leefde keihard mee. Ook nu gaf hij aan dat hij mee wilde, wat met school nogal moeilijk was en wat dan weer aan het doel van de reis voorbijschoot, maar jongen, ga over een paar jaar maar alleen met je vrienden de wereld ontdekken. En zolang jij met je oude moeder mee wil, dan regelen we dat.

Maar die nieuwe uitdaging met mezelf, waar zit die dan in, vraag je je misschien ondertussen wel af. Wel. Deel 1 van de uitdaging was het 'alleen zijn' overwinnen. In Dorset leefde ik 5 dagen buiten, meestal in mijn eentje, met hier en daar eens een woord van een vreemde. Dat lukte geweldig goed. Ik genoot met volle teugen. Enter deel 2.

In Schotland ga ik nog meer en ook langer alleen zijn. Minder online ook. Van de 7 nachten heb ik voorlopig maar 2 nachten een dak boven mijn hoofd. De rest is kamperen. Gezien de meeste campsites nog gesloten zijn (het sneeuwt nog af en toe, blijkbaar) wordt het dus een combinatie van wildkamperen en een occasionele camping. Dat is het plan. De uitdaging zit hem nu volop in het (kunnen) vinden van een geschikte plek om mijn tent op te slaan en in oplossingen bedenken in omstandigheden waar ik geen vat op heb. Regen, sneeuw, wind, het landschap, de duisternis, de eenzaamheid... Ga ik niet compleet flippen in dat tentje? Ga ik überhaupt wel een oog dichtdoen? That remains to be seen. Voorlopig houdt het mij 's nachts geweldig bezig en denk ik meer dan eens: 'Oh woman, moet dat nu echt?' Maar ja, ik wil dat graag en nu is het moment en terugkrabbelen is niet zo mijn ding.

Dus... Wish me well. Ik hoop alvast op brave koeien en de afwezigheid van allerhande nachtelijke avonturen.

Het is aftellen tot ik weer rijtje sta te schuiven bij de eerste trein in Calais. *geeuw*

En voor de rest volop #excited!

IMG_7116

20 opmerkingen:

  1. Oh geniet er ook maar van. En kom dan vol energie terug en ook met een lading tips voor als wij deze zomer aan daar trekken.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zo spannend. Geniet er met volle teugen van!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Sterk! En u niets aantrekken van wat anderen denken.
    Geniet er van :)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik bewonder je lef. Ja want een beetje lef moet je er wel voor hebben om alleen te gaan trekken.
    Dat je maar flink geniet daar!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Oooh wat heerlijk! Nou ja.... misschien niet dat van die sneeuw en wildkamperen enzo (ben niet zo van kou) Maar alleen op reis..... dat zou ik ook zo weer willen doen!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Oh waw! Ik ben ook nog niet zo lang geleden voor het eerst alleen 'op reis' gegaan en ik herken je angsten wel. Die had ik ook op voorhand. Maar in de realiteit bleek er niks van de angsten de waarheid te worden gelukkig. Ik woon ook al lang alleen en dat maakt het misschien een minder grote stap voor mij dan voor iemand met een gezin zoals jij. Maar alleen gaan kamperen zie ik mezelf niet doen. Durf ik gewoon niet. Ik ben eerlijk gezegd ook niet zo'n fan meer van het oncomfortabele van kamperen. Maar gij gaat dat keigoed doen! En ik ga heel hard naar je opkijken! En zwaar genieten van je foto's achteraf!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wauw Lies! Sinds mijn solo-wandeltweedaagse in de lesvrije week droom ik van een langere trek-herhaling in de paasvakantie. Ook ik hou van alleen wandelen en fotograferen, maar de alleen-nachten schrikken mij, net als jou, wat af. Ik wandelde ooit de WHW (wel 's zomers en in groep) en dat slapen na zo'n wandeldag, dat gaat niet veel moeite kosten ;) Ik kijk dus ongelooflijk uit naar je verslag! Heerlijk dat jij mij telkens voorgaat en van tips voorziet. Ik bewonder je keihard om je doorzettingsvermogen!

    (En ik zal nog even zeggen: heel dit plan is avontuurlijk en een beetje zot en geweldig en al wat je wil, maar niet. egoïstisch. Niet. Waar komt het idee vandaan dat moeders pas als laatste aan zichzelf mogen denken? Studenten die een jaar met de backpack op reis trekken, daar kijkt niemand raar van op. Het is jou even hard gegund! ♥︎ )

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik ben het eens met Eva dat dit niet egoïstisch is. (als mensen een week weg zijn van het gezin voor het werk, kraait er geen haan naar). En ik vind het echt wel lef hebben.
    Had in jouw plaats precies gewacht op de lente ;-). Hihi, maar goed, ik hoop voor jou ook op brave koeien en ben erg benieuwd naar de foto's! (kunnen we een klein beetje meegenieten)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Veel succes! Ik zou het niet kunnen, ik vind mezelf niet altijd aangenaam gezelschap en weet dat ik aangenamer ben met wat luxe rond me heen. Maar voor de rest volg ik je volledig, het is absoluut noodzakelijk om het te kunnen doen en het is gewoon fantastisch dat jij een gezin hebt die dit begrijpt.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik zou ook wat met een ei zitten, maar dat komt helemaal goed.
    Ik geef Eva groot gelijk, moeders mogen zonder schuldgevoel aan zichzelf denken, wasmedanu. Laat het avontuur maar beginnen. Ik kijk al uit naar je foto's en blogverslag

    BeantwoordenVerwijderen
  11. bon voyage! geniet ervan!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Chic dat je er echt voor gaat! Geniet van je uitdaging! Ik ben nu al benieuwd naar het relaas van je avonturen.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Dat alleen eropuit trekken, dat moet je gewoon doen als je daar nood aan hebt, lies. Je kan er maar deugd van hebben. En je gezin zal nog zo blij zijn als je terug bent. Dat tentje, dat zou ik in deze tijd van het jaar net iets minder zien zitten ... maar jou kennende zal dat wel lukken! Geniet van het alleen zijn en van de omgeving. Ik ben al benieuwd naar je verhalen.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Waw zeg! In mijn oren klinkt dat heel spectaculair!!! Geniet er van! En veel plezier!!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Keigoed, Lies, ik juich dit toe!
    Ik ging tussen kerst en nieuw in mijn eentje vier dagen naar Malta, en ik kreeg daar heel rare vragen en opmerkingen over, in die mate dat ik het nauwelijks kenbaar maakte aan de wereld. Ik vond dat ook een stap en best wel stoer, ook al deed ik niks avontuurlijks zoals jij (kamperen enzo). Maar ik was er gelukkig, ik vond er rust. En eigenlijk droom ik daar al mijn hele leven van, maar dan van écht en vooral lang alleen op reis, minstens een week. Misschien doe ik dat nog wel eens. Want het is niet omdat er een gezin is dat ik mezelf moet vergeten of opzij zetten, dat zou pas echt bullshit zijn. Ik juich en supporter voor jou: go girl! x

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Allez, Eva! Zo tof! Malta staat ook nog op mijn lijstje, dus dan kom ik bij jou horen voor tips en zo. x

      Verwijderen
  16. Ik ga al lang alleen op reis. Dat zijn ze hier zo gewoon dat niemand daar vragen over stelt. Integendeel, men vraagt wat de volgende plannen zijn. Het moeilijkste te verkopen is het topic veiligheid. Zo lag ik moederziel alleen in een ziekenhuis in Katmandoe en ben ik eens behoorlijk verdwaald in Beijing.
    Reizen zit er al van kindsaf in en laat dat nu iets zijn waar mijn man echt niet warm voor loopt.
    Maar toen we trouwden hadden we beiden zoiets van : dit betekent niet het einde van onze persoonlijke dromen. Onze kinderen (nu wel al twintigers) gingen ook alleen op reis. Alleen als 'op kamp' en jarenlang vonden ze dat merkelijk leuker dan reizen met het gezin. Daar zeg je toch ook geen nee op ?
    Ik zou in de verste verte niet weten wat dat met egoïsme te maken heeft. Egoïsme lijkt mij juist als ik aan mijn man zou zeggen (hij heeft ook zijn projecten) : nee, doe dat niet, want dit past niet in ons gezin.
    Liefde vind ik juist alles doen opdat die andere ruimte heeft !
    En die ruimte alleen hebben we bij tijden allemaal flink nodig !

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wel, Kaat, ik had het eigenlijk niet beter kunnen zeggen. Hier wil iedereen wel mee, maar het is toch helemaal anders, zo'n solo reis. Ik ben blij dat ook wij elkaar die ruimte gunnen (want ja, mijn man doet ook wel eens dingen alleen).

      Verwijderen